W skrócie
- Dodatek, otwiera się w nowym oknie S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope wprowadza dwie nowe lokacje, Elektrownię oraz Żelazny Las, oferując graczom kilkanaście godzin rozgrywki i rozbudowane wątki fabularne.
- Nowy system wyborów między frakcjami Powinności i Wolności realnie zmienia przebieg historii, co zachęca do ponownego przejścia gry i sprawdzenia alternatywnych ścieżek fabuły.
- Bezpłatna aktualizacja 2.0 poprawia stabilność na silniku Unreal Engine 5.5.4, wprowadza usprawniony system A-Life oraz dodaje wyczekiwane funkcje, takie jak lornetka.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Spis treści:
- Elektrownia w centrum wydarzeń
- Decyzja zmienia przebieg historii
- Stare zasady, lepsze tempo
- Aktualizacja 2.0 wnosi równie dużo co dodatek
- S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope - werdykt
- S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope - dla kogo jest ten dodatek?
- S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope - dla kogo nie jest ten dodatek?
S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope - czyli pierwszy duży dodatek do S.T.A.L.K.E.R. 2: Heart of Chornobyl - zabiera Skifa tam, gdzie powinien trafić już znacznie wcześniej. Czarnobylska elektrownia i Żelazny Las do tej pory były tylko tłem, ale teraz stały się pełnoprawnymi rejonami Zony, z gęstą siecią lokacji oraz zadań.
Nowy wątek, przedstawiony w S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope, opiera się na kruchym porozumieniu między Powinnością a Wolnością. Każda ze stron patrzy na Strefę po swojemu, a scenarzyści unikają podziałów na czerń i biel. Szybko przychodzi moment próby, w którym wzniosłe hasła ustępują bezwzględnej walce o strefy wpływów.
A potem czeka na nas kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt godzin zabawy w przetrwanie w czarnobylskiej Zonie. S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope to naprawdę potężne rozszerzenie.
Elektrownia w centrum wydarzeń
Sama elektrownia robi duże wrażenie. Zamiast ciasnej areny pod finałowe starcie, otrzymujemy rozległą przestrzeń pełną korytarzy, posterunków i zakamarków, które wymuszają ciągłą czujność. GSC dobrze wyczuło znaczenie tego miejsca - czuć w S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope szacunek do korzeni serii, ale bez popadania w muzealną martwotę.
W Żelaznym Lesie zmienia się dynamika. Rzędy słupów energetycznych otwierają przestrzeń, ale to wcale nie daje poczucia bezpieczeństwa, bo zagrożenie może nadejść z każdej strony. Rytm rozgrywki nieustannie faluje - z otwartego terenu schodzimy do dusznych podziemi, trafiamy w pułapkę anomalii przestrzennej albo musimy zwolnić i pomyśleć, bo sama celność w strzelaniu z broni nie wystarcza.
Nowy mutant, Amok, wymusza na nas cierpliwość - bezmyślne opróżnienie magazynka nic nie da, dopóki nie namierzymy jego słabego punktu. W innych momentach musimy wykorzystywać artefakty, rozstawiać pułapki czy przetrwać napór kolejnych fal wrogów. Pomysły są wprawdzie znajome, jednak w S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope wykorzystano je znacznie ciekawiej niż w podstawowej wersji gry.
Decyzja zmienia przebieg historii
Spór między ugrupowaniami zmusza wreszcie do opowiedzenia się po jednej ze stron, co realnie rozwidla opowieść. Obie ścieżki pozwalają spojrzeć na wydarzenia z innej perspektywy, dlatego ponowne przejście dodatku ma sens, zwłaszcza w przypadku osób zżytych z tą serią.
Rozszerzenie bez problemu wczytuje dotychczasowy stan gry. Nowe zadania pojawiają się w dzienniku po osiągnięciu odpowiedniego momentu w kampanii, a zgromadzony ekwipunek zostaje w plecaku. Nowicjusze nie mają tu jednak czego szukać. S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope to propozycja wyłącznie dla tych, którzy dobrze poznali mechaniki i realia Heart of Chornobyl.
Samo przejście głównego wątku zajmuje kilkanaście godzin, a dokładna eksploracja i sprawdzenie alternatywnego wyboru wyraźnie wydłużają ten czas. Dzięki temu S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope broni się jako pełnoprawny rozdział historii, a nie naprędce przygotowany pakiet zadań.
Stare zasady, lepsze tempo
Wymiana ognia wciąż utrzymała swój surowy charakter. Broń ma wyraźny odrzut, amunicji stale brakuje, a chwila nieuwagi zmusza do natychmiastowego ratowania życia. Najlepiej wypadają te potyczki, w których gra pozwala najpierw ocenić teren, zająć dobrą pozycję i dobrać właściwy kaliber.
Jednak część dawnych rozwiązań nadal doskwiera. W ferworze walki leczenie sprowadza się do mechanicznego wciskania skrótów apteczki i bandaża, a Skif domaga się jedzenia zdecydowanie zbyt często. Co prawda wpisuje się to w konwencję survivalu, ale bywa raczej monotonnym obowiązkiem, niż satysfakcjonującym wyzwaniem.
Wędrówki po mapie wciąż zabierają sporo czasu. Szybka podróż nie obejmuje wszystkich zakątków, więc często wracamy przez te same, opustoszałe szlaki. Chociaż tyle, że po wyczerpaniu sił bohater przechodzi w trucht, zamiast gwałtownie stawać w miejscu. Dodatek wypada najlepiej w zwartych, zaprojektowanych od podstaw lokacjach, a nie na pustkowiach.
Aktualizacja 2.0 wnosi równie dużo co dodatek
Równolegle z rozszerzeniem zadebiutowała bezpłatna aktualizacja 2.0. Przejście na silnik Unreal Engine 5.5.4 nie przynosi graficznego przełomu, ale poprawia płynność i stabilność na komputerach. Spadki klatek nie dają się już tak we znaki. (Oczywiście to, w jakim stopniu odczujecie poprawę, zależy od podzespołów w waszym pececie).
Dużo więcej wnosi przebudowany system A-Life. Zona nie kręci się już wyłącznie wokół Skifa. Ludzie i mutanty częściej ścierają się ze sobą bez udziału gracza, gęstsza mgła buduje ponury klimat, a po napisach końcowych świat nie sprawia wrażenia wyludnionego.
Pojawiły się też lornetka, suwaki poziomu trudności i czytelniejsze PDA. To drobiazgi, o które gracze dopominali się od samego początku. Fajnie, że twórcy wsłuchują się w ich głos.
Nie wyeliminowano jednak wszystkich wad. Sztuczna inteligencja wciąż miewa momenty dezorientacji, błędy techniczne potrafią wybić z rytmu, a niektóre ograniczenia pozostały bez zmian. Teraz jednak te niedociągnięcia nie przesłaniają już największych zalet gry.
S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope - werdykt
Cost of Hope daje serii to, na co fani czekali od premiery - mocny rozdział fabularny i świetnie zagospodarowane, znane miejsca. Nowe obszary mają swój charakter, wybory między frakcjami naprawdę mają wpływ na ciąg dalszy, a gra częściej nagradza rozwagę, niż bezmyślne parcie naprzód. Wraz z dodatkiem S.T.A.L.K.E.R. 2: Heart of Chornobyl zbliżył się do poziomu z przedpremierowych zapowiedzi. Gra nadal miewa swoje humory, ale w obecnym kształcie to najlepsza wersja Zony, w jaką do tej pory graliśmy.
S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope - dla kogo jest ten dodatek?
Dla osób, które ukończyły znaczną część podstawowej kampanii i chcą wrócić do Zony dla ważnej historii, nowych obszarów oraz decyzji z realnymi konsekwencjami. Najwięcej zyskają fani Powinności, Wolności i klasycznych wątków serii.
S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope - dla kogo nie jest ten dodatek?
Nie jest to dobry punkt startowy dla nowych graczy ani propozycja dla osób, które odrzuciły podstawową grę z powodu jej wolnego tempa, długich marszów i survivalowych obowiązków. Aktualizacja 2.0 wiele poprawia, ale nie zmienia S.T.A.L.K.E.R.-a 2 w szybką strzelankę.
- ważna i dobrze poprowadzona historia
- elektrownia i Żelazny Las jako duże, różnorodne obszary
- wybory zmieniające część zadań i scen
- udane nowe zagrożenia oraz projekty lokacji
- wyraźne usprawnienia aktualizacji 2.0
- zbyt wyeksponowane elementy elementy survivalu
- wciąż sporo męczących powrotów przez mapę
- sporadyczne błędy i nierówne zachowanie przeciwników
