Resident Evil Requiem - recenzja. Dwa koszmary w jednym pudełku

Przez lata fani serii Resident Evil toczyli w internecie brutalną, niekończącą się świętą wojnę. Jedni, z nostalgią w oczach, domagali się powrotu do korzeni - dusznej klaustrofobii, wiecznego braku amunicji i powolnego, metodycznego survival horroru, który z tak wielkim sukcesem przywróciła do łask siódma odsłona cyklu. Drudzy chcieli wybuchowej, niemal hollywoodzkiej akcji, kultowych kopniaków z półobrotu i radosnej, masowej eksterminacji mutantów rodem z Resident Evil 4. Każda kolejna odsłona próbowała zadowolić jednych kosztem drugich - i żadna nie trafiła w punkt idealnie.

Jak zareagował na to Capcom? Zamiast szukać wyblakłego złotego środka i iść na kolejne kompromisy, Japończycy uderzyli pięścią w stół i powiedzieli: "dostaniecie i jedno, i drugie, w najwyższej możliwej jakości". Tak narodził się Resident Evil Requiem - projekt, który jest tak naprawdę dwiema drastycznie różnymi produkcjami spakowanymi do jednego pudełka. Gra wyciąga wszystko, co najlepsze w całej serii, i serwuje nam na jednej tacy.

Tytułowe requiem to pieśń żałobna, i uwierzcie mi, ten podtytuł pasuje tu jak ulał. Fabuła Resident Evil Requiem rozdziela się na dwa zupełnie odrębne tory narracyjne, które z czasem splatają się ze sobą w satysfakcjonującą klamrę kompozycyjną dla wielu starych, porzuconych niegdyś wątków.

Po jednej stronie staje Grace Ashcroft - introwertyczna analityczka FBI z własnymi demonami. Dla fanów głębokiego lore'u serii to nie lada gratka, wszak Grace jest córką Alyssy Ashcroft, bystrej dziennikarki znanej z klasycznego Resident Evil: Outbreak. Dziewczyna, uzbrojona jedynie w latarkę, notatnik i służbową broń, z której rzadko kiedy korzystała na strzelnicy, przybywa do odciętego od świata, neogotyckiego hotelu Wrenwood. Jej zadanie - zbadanie serii makabrycznych, z pozoru niemożliwych zgonów. Hotel, w którym skrzypi podłoga, dywany są wyblakłe, a aura przywodzi na myśl "Lśnienie" Kubricka, wyrasta na pełnoprawnego, milczącego bohatera tej opowieści.

Po drugiej powraca stary, dobry znajomy - Leon S. Kennedy. Starszy, wyraźnie zmęczony życiem, ale wciąż z tym samym, lekko powściągliwym, sarkastycznym uśmiechem na ustach. Leon ładuje swoją zaufaną giwerę, by po raz kolejny posprzątać globalny bałagan po radykalnych bioterrorystach.

Ścieżki Grace i Leona, początkowo odległe o setki kilometrów, nieuchronnie zmierzają do punktu zerowego tej serii. Oboje ostatecznie trafiają tam, gdzie wszystko się zaczęło - w ruiny podziemnych kompleksów pod zgliszczami Raccoon City.

Opowieść w Resident Evil Requiem napędza przede wszystkim świetnie nakreślony kontrast między protagonistami. Z jednej strony zlękniona, niedoświadczona w boju Grace, która z trzęsącymi się dłońmi musi walczyć o każdy oddech i chować się po kątach. Z drugiej zaś pewny siebie Leon z kultowymi odzywkami rzucanymi w stronę potworów. Ta huśtawka sprawia, że co rozdział gra zmienia charakter - z dusznego horroru przeradza się w pełną akcji strzelaninę, a potem na odwrót.

Kiedy przejmujemy kontrolę nad Grace, Requiem zrzuca maskę kina akcji i staje się rasowym, gęstym jak smoła survival horrorem. Domyślnie gramy tu z perspektywy pierwszej osoby (FPP), a to natychmiast potęguje uczucie osaczenia i bezradności, znane chociażby ze słynnego domu rodziny Bakerów w Resident Evil 7: Biohazard. Zawężone pole widzenia sprawia, że każdy krok w ciemność hotelowych korytarzy przyprawia o gęsią skórkę.

Grace jest powolna, często potyka się o przeszkody, a jej umiejętności strzeleckie pozostawiają wiele do życzenia. Jej biedny pistolecik zadaje początkowo tyle obrażeń, co rzut mokrym wacikiem, a maleńki ekwipunek wiecznie pęka w szwach. To wymusza dramatyczne wybory - czy wziąć ze sobą roślinkę leczniczą, czy jednak te trzy cenne naboje znalezione w zakrwawionej szufladzie? Grając Grace, przeważnie unikamy walki i uprawiamy "ekwipunkowy tetris".

Capcom bardzo mocno gra w Resident Evil Requiem na niepokoju. Tutejsze zombie nie są tylko bezmyślnymi kukłami - często zachowują się tak, jakby zostało w nich coś z dawnego człowieka. Zdarza się, że podczas ataku wydobywają z siebie dźwięki przypominające pourywane słowa czy niedokończone zdania. W jednej z lokacji natrafiamy też na niewidomego czy śpiewaczkę, która wciąż chce zachwycać innych swoim sopranem. To drobny, ale mocny akcent, który potrafi wywołać poczucie winy przy każdym naciśnięciu spustu.

Sekcje z Grace świetnie budują napięcie, choć czasem powroty przez całą mapę po kolejny, ozdobny klucz potrafią zmęczyć. Takich momentów jest kilka w jej kampanii i dla części graczy mogą wydać się trochę zbyt staroświeckie.

I właśnie wtedy, gdy mamy już dość chowania się w szafach, na scenę wkracza Leon S. Kennedy, a Resident Evil Requiem płynnie przeskakuje w klasyczny widok zza ramienia (TPP). Nagle z zaszczutej, zdesperowanej ofiary stajemy się drapieżnikiem alfa. Rozgrywka w sekwencjach agenta DSO to bezpośrednie rozwinięcie najlepszych mechanik z Resident Evil 4 Remake. Leon znów jest jednoosobową armią - płynnie łączy precyzyjne strzelanie w kolana z miażdżącymi ciosami wręcz, suplesami i kopniakami odrzucającymi tłumy wrogów.

Prawdziwą nowością w jego arsenale jest potężny, ciężki toporek strażacki. Wyprowadzamy nim soczyste ataki, wykonujemy brutalne egzekucje ogłuszonych przeciwników, a także parujemy i blokujemy ciosy w ostatniej chwili (przydaje się też do… otwierania niektórych szaf i drzwi). Jest jednak haczyk - ostrze tępi się po kilku intensywnych starciach, więc musimy gorączkowo korzystać z przenośnej ostrzałki w samym środku krwawej rzezi.

System starć jest tu tak satysfakcjonujący, a zaawansowany system fizyki ciał sprawia, że mięso i kości nieumarłych rozpadają się pod ostrzałem ze strzelby tak groteskowo i realistycznie, że można zapomnieć o bożym świecie. Po godzinach skradania się jako Grace ten kontrast działa wręcz odprężająco.

Autorski silnik Capcomu - RE Engine - po raz kolejny pokazuje, dlaczego jest jednym z najlepszych narzędzi w branży. Gra trzyma stabilne 60 klatek na sekundę na PlayStation 5 Pro nawet podczas ostrej zadymy z wybuchającymi granatami. Fotorealistyczne tekstury, dopracowane światłocienie i odbicia z wykorzystaniem ray tracingu, gęste, wolumetryczne mgły snujące się po podłodze hotelu czy szczegółowe modele postaci - to absolutnie najwyższa półka. Z tym fotorealizmem naprawdę nie przesadzam. W paru miejscach zatrzymywałem się, rozglądałem i zastanawiałem, po czym ktoś mógłby poznać, że to nie film, by ostatecznie… żadnego takiego szczegółu nie wypatrzyć. Resident Evil Requiem jest jak grywalne demo technologiczne.

Na owacje na stojąco w równym - a może jeszcze większym - stopniu zasługuje warstwa dźwiękowa. Na dobrych słuchawkach z dźwiękiem przestrzennym 3D Resident Evil Requiem zamienia się w czyste narzędzie tortur dla naszej psychiki. Każdy szmer, kropla wody uderzająca o blachę czy zniekształcony jęk niosący się echem po opuszczonych korytarzach przyprawia o palpitację serca.

Osobne brawa należą się aktorom głosowym. Angela Sant'Albano, która wcieliła się w Grace, zagrała ją z rzadko spotykaną autentycznością. Słychać to nawet w jej urywanym oddechu podczas sprintu. Aktorka dowiodła swojego wielkiego talentu i uczyniła z Grace jedną z najbardziej wiarygodnych postaci w tej generacji gier. Nie zdziwię się, jeśli w tym roku spadnie na nią deszcz nagród i wyróżnień. Aktor wcielający się w Leona, czyli Nick Apostolides, dostarcza z kolei dokładnie to, czego oczekujemy - szorstki głos doświadczonego weterana, który rzuca czerstwe żarty w obliczu apokalipsy. Oboje - i Angela, i Nick - nagrywali w pełnym motion capture i widać to w każdej scenie.

Resident Evil Requiem łączy dwie diametralnie różne perspektywy i style zabawy. To zabieg skrajnie ryzykowny, ale Capcom wykonał go niemal bezbłędnie. W wielu innych studiach skończyłoby się chaosem i klapą, tymczasem japoński gigant poświęcił 7 lat pracy i budżet porównywalny z największymi produkcjami tej generacji, aby dostarczyć horror absolutny. Żałowałem tylko, że skończył się po około 14 godzinach. Chciałbym przeżywać ten koszmar dalej…

Dla weteranów serii spragnionych godnego domknięcia starych luk fabularnych, miłośników duszącego, psychologicznego klimatu oraz fanów soczystego, taktycznego rozczłonkowywania fal zombiaków.

Dla osób o słabych nerwach oraz purystów oczekujących, że cała gra będzie w 100% nieustanną strzelanką lub w 100% symulatorem chowania się po ciemnych szafach.