Relooted - recenzja. Zwracamy to, co Zachód ukradł Afryce

Branża gier od lat flirtuje z tematyką moralnie wątpliwą - od militarystycznego fetyszyzmu w strzelankach po cyfrowe kasyna dla najmłodszych. Na tym tle Relooted jawi się jako dzieło niemal buntownicze. Studio Nyamakop z RPA zabiera nas do niedalekiej przyszłości, w której mocarstwa wprawdzie podpisały traktat o zwrocie afrykańskich artefaktów z zachodnich muzeów, ale placówki znalazły luki prawne.

Tutaj wkracza Nomali - ekspertka od parkouru werbowana do ekipy, która nie zamierza czekać na dobrą wolę dyrektorów. Cel: wejść, odzyskać, uciec. Co istotne, każdy przedmiot ma swój odpowiednik w rzeczywistości - to cyfrowa kopia autentycznego artefaktu z zachodnich gablot. To sprawia, że Relooted to coś więcej niż kolejny symulator złodzieja."

Siła Relooted tkwi w podejściu do "łupów". W większości gier zbieractwo to odhaczanie pustych liczników postępu. Tutaj przedmioty mają historię i kontekst, który gra starannie przedstawia.

Skanowanie otoczenia w poszukiwaniu informacji o afrykańskim dziedzictwie stało się czymś więcej niż mechanicznym odruchem. To edukacja wpleciona w rozgrywkę tak naturalnie, że wchodzimy w rolę strażnika dziedzictwa. Gniew twórców i wpływ "Czarnej Pantery" czuć w DNA Relooted. To gra głośno artykułująca temat autonomii kulturowej.

Rozgrywka opiera się na klasycznej strukturze. Zaczynamy od wirtualnego rozpoznania: zapamiętujemy układ pomieszczeń, lokalizujemy wejścia, rozstawiamy załogę. Ten etap bywa zbyt prosty. Na szczęście twórcy wprowadzili cztery poziomy trudności.

Druga faza - właściwy skok - zamienia grę w logiczną platformówkę. I tu pojawia się zgrzyt. Wprawdzie zagadki zaprojektowano poprawnie, ale napięcie ulatuje. Brakuje rasowej skradanki. Możemy swobodnie biegać po strzeżonym terenie niemal bez konsekwencji, a to tworzy dysonans. Jesteś włamywaczem w twierdzy, a czujesz się jak turysta. Oczekiwałem konieczności unikania patroli, a dostałem spokojne łamigłówki.

Gdy dorwiemy artefakt i zawyją syreny, gra wrzuca piąty bieg. Sekwencje ucieczki, gdy Nomali pędzi z dronami na karku, to czysta adrenalina. No, ale niestety nie jest idealnie. Przede wszystkim sterowanie jest trochę drewniane. Czasami trudno wyczuć odległość skoku, przez co sekwencje wymagające precyzji bywają frustrujące. Pomimo tego dynamiczne finały skutecznie zamazują senną atmosferę środkowej części.

Stylistyka afrykańskiego futuryzmu nadaje produkcji unikalny charakter (gra czerpie z afrofuturyzmu, ale też szerzej z tradycji całego kontynentu, nie tylko z popkultury Czarnej Ameryki). Baza w Johannesburgu, komiksowy sznyt… Relooted po prostu dobrze się ogląda. Postacie ubrano w sposób mówiący o ich osobowości więcej niż dialogi. A to prowadzi do kolejnej bolączki…

O ile założenia fabularne zasługują na oklaski, o tyle scenariusz kuleje. Postacie rzadko wykraczają poza archetypy. Co gorsza, dialogom dolega syndrom "marvelizacji" - ciętych ripost i żarcików, które bawią raz, a potem męczą.

Powtarzanie tego samego powiedzonka cztery razy w napadzie to grzech. Ogólny ton wydaje się zbyt lekki. Gra naprawiająca krzywdy kolonializmu mogłaby traktować siebie poważniej. Czuć presję komercyjną i chęć przypodobania się Zachodowi.

Relooted udowadnia, że gry mogą być nośnikiem ważnych idei i nie tracić przy tym rozrywkowego charakteru. Wprawdzie scenariusz bywa męczący, ale satysfakcja z ucieczki z odzyskanym artefaktem jest ogromna. To ważny głos z RPA, dający perspektywę, której w grach wciąż brakuje. A przy okazji naprawdę przyjemna gra.

Dla fanów szybkich platformówek z głębszym przesłaniem oraz miłośników afrofuturyzmu, znudzonych typowym sci-fi.

Dla purystów skradanek oczekujących napięcia i realizmu oraz graczy uczulonych na "ziomalskie", komiksowe dialogi.