Reanimal - recenzja. Duchowy spadkobierca Little Nightmares

Gdy Szwedzi z Tarsier Studios oddali pałeczkę przy produkcji Little Nightmares III, oczy wszystkich zwróciły się na Reanimal. Zapowiedzi w 2024 roku rozbudziły nadzieje, a premiera w lutym 2026 to wielki powrót królów "małych horrorów". Jeśli grałeś w Little Nightmares albo The Stretchers, od razu rozpoznasz to unikalne DNA. Reanimal nie jest jednak bezpośrednią kontynuacją tamtych hitów. To raczej ich starszy, bardziej zdegenerowany brat. Znajdziesz tu nową filozofię i - co najważniejsze - obowiązkową współpracę między bohaterami (podobnie jak w wydanym niedawno przez Supermassive Games Little Nightmares III).

Tym razem pokierujesz nie jedną, a dwiema postaciami. Nie mają imion ani twarzy - to rodzeństwo, które musi współpracować, by przeżyć.

Niemal każda przeszkoda wymaga dwóch par rąk. Półka wisi za wysoko? Trzeba zrobić "stołeczek". Drzwi są zaryglowane? Jeden podważa łomem, drugi wchodzi. Nawet nawigacja łódką - kluczowym środkiem transportu w grze - wymaga koordynacji. Jedna osoba steruje, druga usuwa przeszkody.

Gra działa doskonale jako "kanapowy horror", ale jest w pełni grywalna solo. AI towarzysza radzi sobie zaskakująco dobrze - nie blokuje się, pomaga w zagadkach, podąża za tobą krok w krok.

Niestety, ta uniwersalność ma swoją cenę. Podobnie jak w przypadku Little Nightmares III, deweloperzy drastycznie uprościli zagadki logiczne, by gra działała płynnie zarówno dla duetu, jak i samotnika z AI. Większość wyzwań sprowadza się do prostych interakcji typu "naciśnij, przesuń, poczekaj". To zdecydowanie najsłabsze ogniwo Reanimal - gameplay momentami wydaje się zbyt bezpieczny i odtwórczy.

Tarsier Studios nadrabia to tempem i różnorodnością. Spokojne momenty przeplatają się z ucieczkami, skradankami i walkami z bossami. Struktura jest cykliczna - wypływasz łódką z huba, eksplorujesz lokację, ratujesz kogoś, płyniesz dalej. Mechanicznie prosta, ale nie nudzi.

Pełna kooperacja wymusiła na twórcach rezygnację z klasycznego widoku. Nie mamy tu jednak do czynienia z archaicznym split-screenem. Kamera w Reanimal jest - jak określają to sami autorzy - dynamiczna i współdzielona. Muszę przyznać, że działa to fenomenalnie.

Kamera płynnie dostosowuje kadr do działań graczy. Raz zbliża się, by pokazać intymny szczegół lub ciasny korytarz, zaś innym razem oddala na ogromną odległość, by ukazać twoją małość w obliczu gigantycznego świata.

Co ciekawe, system ten ma wbudowany mechanizm bezpieczeństwa, idealnie wpisujący się w logikę świata. Jeśli postacie oddalą się od siebie zbyt mocno - umierają. Proste, brutalne, skuteczne. Kamera mistrzowsko wykorzystuje przestrzeń - buduje jednocześnie klaustrofobię, lęk wysokości i agorafobię.

Jeśli przymkniesz oko na proste zagadki, Reanimal wynagrodzi ci to atmosferą tak gęstą, że można ją kroić nożem. Oprawa artystyczna to absolutny majstersztyk. Gra przywołuje na myśl najmroczniejsze baśnie braci Grimm. Zaczyna się w ciemnościach, na środku wody, gdzie jedynym przewodnikiem są majaczące w oddali światła. Poczucie zagubienia i bycia zwierzyną łowną towarzyszy ci do samego końca.

Gra światłem i cieniem pełni tu funkcję kluczową. Nie tylko buduje nastrój, ale często staje się elementem mechaniki. To, co czai się w mroku, jest znacznie straszniejsze niż to, co widzisz. A widzisz rzeczy naprawdę paskudne. Motywem przewodnim jest tu przemoc i zezwierzęcenie ludzi. Reanimal maluje obraz świata, w którym zatarła się granica między człowiekiem a drapieżnikiem. Przemierzasz zrujnowane lokacje, gdzie rządzi prawo silniejszego. Design potworów jest groteskowy, makabryczny i - delikatnie mówiąc - po prostu obrzydliwy (w najlepszym tego słowa znaczeniu).

Reanimal to gra krótka - jej ukończenie zajmuje około sześciu godzin (nieco dłużej, jeśli szukasz znajdziek). Prawdę mówiąc, liczyłem na więcej. Co gorsza, historia kończy się nagle. Fascynuje swoją enigmatycznością, ale pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi. Nawet uważne zbieranie poszlak nie daje pełnego obrazu.

Twórcy sugerują, że odpowiedzi (i genezę wszechobecnej przemocy) poznasz dopiero w nadchodzących dodatkach. Takie rozwiązanie pozostawia niesmak. Czujesz się trochę tak, jak po obejrzeniu świetnego pilota serialu, gdy za resztę sezonu musisz dopłacić.

Reanimal to artystyczna perełka i dowód na to, że Tarsier Studios wciąż potrafi tworzyć jedne z najbardziej sugestywnych światów w branży. To dojrzały, mroczny i przemyślany horror, który najlepiej smakuje we dwoje, na jednej kanapie (albo - lepiej - w jakiejś ciemnej piwnicy). Niestety, pod względem rozgrywki bywa zbyt zachowawczy, a krótki czas zabawy i urwane zakończenie sprawiają, że trudno oprzeć się wrażeniu obcowania zaledwie ze wstępem do czegoś większego.

Dla fanów Little Nightmares, którzy chcą więcej tego samego, ale w mroczniejszej oprawie. Obowiązkowa pozycja dla par i przyjaciół szukających angażującej - i z dreszczykiem - gry na dwa wieczory.

Dla graczy oczekujących skomplikowanych zagadek logicznych i długiej kampanii fabularnej. Jeśli irytuje cię "płacenie za zakończenie" w formie DLC, poczekaj na edycję kompletną.