Marathon - recenzja. Za 14,4 mld złotych Sony dostało pół świetnej gry

Sytuacja twórców Halo i Destiny od miesięcy wisi na włosku. Sony zapłaciło za Bungie 3,6 mld dolarów (ok. 14,4 mld zł w okresie, w którym ogłoszono transakcję, a więc w styczniu 2022 r.), a inwestycja wciąż się nie zwraca. Baza graczy Destiny 2 systematycznie topnieje, studio przeszło dwie rundy zwolnień, a sam Marathon miał pierwotnie trafić na rynek we wrześniu 2025 roku, ale nie trafił. Zamknięta alfa spotkała się z tak chłodnym przyjęciem, że Bungie bezterminowo przesunęło premierę. Gra wreszcie zadebiutowała 5 marca 2026 roku - na PC, PlayStation 5 i Xbox Series X/S.

Czym jest nowy Marathon? To już nie ta prosta, singlowa strzelanka z 1994 roku, która na komputerach Macintosh rywalizowała z Doomem. Bungie całkowicie odcięło się od tamtej formuły i weszło na zatłoczony rynek gier typu extraction shooter. Ryzyko jest kolosalne, bo gracze sieciowi rzadko migrują między tytułami.

Akcja Marathonu przenosi nas na utraconą kolonię na planecie Tau Ceti IV w roku 2893. Zamiast żywych żołnierzy przejmujesz kontrolę nad biocybernetycznymi powłokami zwanymi Biegaczami. Do wyboru masz siedem klas, z których każda dysponuje unikalnymi zdolnościami i stylem walki.

Fabuła majaczy gdzieś na dalszym planie. Zlecenia wydaje sztuczna inteligencja Oni oraz rywalizujące frakcje UESC i Biegaczy. Mechanika opiera się na sprawdzonej pętli: lądujesz na mapie, szukasz cennego łupu, wykonujesz kontrakty i próbujesz dotrzeć do punktu ewakuacji. Pierwszy otwiera się po pięciu minutach, a cała sesja zamyka się w dwudziestu pięciu. Śmierć oznacza utratę zebranego sprzętu.

Bungie zaskakująco łagodnie traktuje nowicjuszy. Jeśli zginiesz, system ratuje cię darmowymi pakietami sponsorskimi i nigdy nie zaczynasz kolejnego meczu z gołymi rękami. Taka taryfa ulgowa skutecznie zabija napięcie znane z hardkorowych przedstawicieli gatunku. Ekwipunek i jego utrata zaczynają boleć dopiero na późniejszych etapach, kiedy w plecaku nosisz elitarne, modyfikowane karabiny.

`

Kiedy za kodowanie mechaniki strzelania bierze się Bungie, efekty mówią same za siebie. Sposób oddawania strzałów, kontrola odrzutu i dynamika ruchu postaci to czołówka gatunku extraction shooterów (dla kontekstu: studio tworzy wirtualną broń od ponad dwudziestu lat, począwszy od Halo: Combat Evolved). Starcia z mechanicznymi oponentami dają mnóstwo satysfakcji, nawet jeśli kolorowe pociski przypominają czasem plastikowe zabawki z dziecięcego zestawu.

Współczynnik time-to-kill ustawiono stosunkowo nisko. Zwykłe roboty padają od kilku celnych strzałów, ale wyeliminowanie żywego gracza wymaga sporej precyzji i wytrwałości. Do boju ruszysz w pojedynkę, w duecie lub w trzyosobowym oddziale. Coop teoretycznie ułatwia przetrwanie, bo towarzysze mogą podnieść cię, gdy polegniesz. W praktyce jednak gracze nagminnie rozbiegają się po mapie i realizują własne kontrakty (od skanowania terminali po zbieranie surowców). Samotna gra wymusza za to bardzo metodyczne, wręcz powolne podejście. Zapomnij o bieganinie środkiem korytarza - tutaj przetrwasz sprytem, a nie refleksem.

Na start znajdziesz w Marathonie zaledwie trzy strefy. Perimeter to przystępna mapa dla początkujących. Dire Marsh to podmokłe tereny o mocno ograniczonej widoczności. Outpost stawia na wertykalność i ciągłe walki na bliskim dystansie. W drodze jest Cryo Archive, umiejscowiona we wnętrzu porzuconego statku kosmicznego (zapowiedziana na drugą połowę marca).

Różnorodność to jednak ułuda. Warunki pogodowe i roślinność się zmieniają, ale same budynki i bazy wygenerowano z identycznych, powtarzalnych klocków. Zlecenia szybko stają się monotonne, a progresja nie daje satysfakcji. Po kilkunastu godzinach łapiesz się na tym, że robisz dokładnie to samo, co w pierwszej sesji, tylko z droższym karabinem w rękach.

Oprawa wizualna to jeden z najmocniejszych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych elementów Marathonu. Twórcy połączyli gęsty mrok z jaskrawymi, niemal neonowymi barwami. Świat przypomina futurystyczną makietę z klocków LEGO. Taki kierunek artystyczny intryguje w pierwszych sesjach, ale po kilkunastu godzinach traci swój magnetyzm.

Zupełnie inaczej sprawa wygląda z interfejsem użytkownika. Tutaj nie ma mowy o kontrowersjach. Menu główne, ekrany ekwipunku i nawigacja to prawdziwa katastrofa. Twórcy próbowali wystylizować okienka na technopunkowe systemy rodem z lat dziewięćdziesiątych. Wyszedł z tego nieczytelny chaos, w którym odnalezienie podstawowych funkcji zajmuje stanowczo za dużo czasu.

Od strony technicznej Marathon na PlayStation 5 wypada naprawdę nieźle - gra działa bardzo stabilnie i utrzymuje stałe 60 klatek na sekundę z wyjściem w 4K. Do wyboru są dwa tryby wygładzania krawędzi: CMAA i FSR. Na PS5 Pro jest jeszcze lepiej - technologia PSSR łączy wewnętrzny rendering 5K w ostry, stabilny obraz 4K. Efekt to czytelna, wyraźna grafika nawet w najbardziej chaotycznych wymianach ognia. Brakuje natomiast trybu 120 FPS, który w sieciowej strzelance byłby sporym atutem.

Problematyczne okazały się też domyślne ustawienia sterowania. Zbyt wolna kamera i rozbudowane martwe strefy drążków sprawiają, że pierwsze godziny na konsoli to walka z interfejsem, nie z przeciwnikami.

Jeszcze bardziej dokuczliwa okazała się agresywna monetyzacja. Sklep pęka od płatnych skórek, a postępy napędza przepustka bojowa. Karnet nie ulega wprawdzie przedawnieniu, ale skrywa poważny mankament: nie pozwala odzyskać zainwestowanej waluty premium w toku gry. Gracze głośno wyrazili niezadowolenie, a Bungie odpowiedziało obietnicami poprawy wartości nagród. Na razie są to jednak tylko obietnice.

Bungie zbudowało solidny szkielet strzelanki, na którym z czasem może wyrosnąć świetna gra. Znakomity model strzelania i odważna warstwa wizualna zderzają się tu z tragicznym interfejsem, wtórnymi lokacjami i skromną zawartością startową. W obecnym kształcie Marathon przypomina raczej drogi wczesny dostęp niż pełnoprawną premierę godną takiego studia, jak Bungie. Kluczowe będzie tempo aktualizacji w nadchodzących tygodniach. To będzie być albo nie być dla Marathonu i jego twórców.

Dla fanów powolnego, metodycznego podejścia do rozgrywki sieciowej, którzy cenią precyzyjny model strzelania znany z Destiny. Odnajdą się tu także miłośnicy wyrazistej, nietypowej estetyki science fiction.

Dla osób szukających szybkiej, zręcznościowej akcji i rozbudowanej fabuły dla pojedynczego gracza. Tytuł odrzuci też graczy wymagających dużej dawki zróżnicowanej zawartości już w dniu premiery.