Jurassic World Evolution 3 - recenzja. Dinozaury jak żywe

Frontier Developments, mistrzowie gatunku (pamiętacie Planet Zoo i Planet Coaster?), długo traktowali licencję na Park Jurajski trochę po macoszemu. Dostawaliśmy piękne, animowane makiety, a nie parki tętniące życiem. To były gry o budowaniu ładnych wybiegów, w których dinozaury były bardziej drogimi eksponatami niż zwierzętami. Jurassic World Evolution 3 wreszcie wymyka się z tej klatki.

Koniec z masową produkcją dinozaurów w inkubatorach. Sercem Jurassic World Evolution 3 jest naturalna reprodukcja. To system, który wywraca dotychczasową filozofię zarządzania do góry nogami. Zamiast klikać "stwórz T-Rexa", musimy zadbać o kondycję i warunki życia istniejących stad. W Jurassic World Evolution 3 pojawia się naturalna reprodukcja - samce i samice mogą mieć młode, jeśli tylko zapewnimy im sprzyjające środowisko.

Każdy gatunek ma określone potrzeby dotyczące przestrzeni i towarzystwa. Niektóre źle znoszą obecność drapieżników, inne wymagają większego terytorium lub określonego klimatu. Zaniedbanie tych czynników może prowadzić do stresu zwierząt i sporadycznych konfliktów. Dochodzi do tego system genetyczny - możemy wpływać na wybrane cechy dinozaurów, takie jak temperament, zachowanie w stadzie czy odporność na choroby.

Aby te nowe, żywe ekosystemy mogły funkcjonować, Jurassic World Evolution 3 daje nam narzędzia, o które fani prosili latami. Zniknęła sztywność i ograniczenia poprzedników. Ot, mamy choćby pełnoprawną opcję terraformowania - możemy swobodnie rzeźbić teren, kopać zbiorniki wodne i wykorzystywać naturalne bariery, jak ściany klifów, zamiast polegać wyłącznie na płotach.

Budynki, zarówno te komercyjne, jak i administracyjne, są wreszcie modułowe. Do tego dochodzi absolutne zatrzęsienie elementów dekoracyjnych: pomniki, ławki, fontanny, szyldy, latarnie, klomby. Po raz pierwszy możemy nadać naszym parkom unikalny charakter. Całość wspiera Frontier Workshop, który pozwala dzielić się projektami ze społecznością.

Ten park wreszcie autentycznie oddycha. Różnica w zachowaniu dinozaurów jest kolosalna i widoczna gołym okiem. Zwierzęta poruszają się w zorganizowanych grupach, znaczą terytorium, inaczej reagują na gości i na siebie nawzajem. Wprowadzono wyraźne różnice w zachowaniach społecznych między samcami a samicami. Nawet duże roślinożerne wchodzą w bardziej złożone interakcje, a drapieżniki polują w mniej mechaniczny, bardziej naturalny sposób.

W parze z tym idzie fenomenalna oprawa audiowizualna. Nowe, zróżnicowane biomy - od ośnieżonych szczytów włoskich Dolomitów, przez mgliste lasy w Chinach, po suche pustkowia południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych - mają realny wpływ na rozgrywkę. Klimat, roślinność i ukształtowanie terenu wymuszają inne podejście.

Fabuła Jurassic World Evolution 3 startuje w momencie, gdy świat próbuje się otrząsnąć po wydarzeniach z filmu Dominion. Dinozaury żyją na wolności, a gracz zostaje zatrudniony przez nową organizację, Dinosaur Integration Network (DIN), by posprzątać ten bałagan i - a jakże - przy okazji na nim zarobić.

Kampania prowadzi nas przez pięć głównych parków (więcej w trybie swobodnym). Każdy z nich to inna biomasa oraz odmienne wyzwania. Nowością są antagoniści, którzy nie podzielają naszej filozofii i próbują sabotować nasze wysiłki, kraść jaja czy wykorzystywać zwierzęta do własnych celów.

Najsłabszym elementem gameplayu pozostaje warstwa ekonomiczna. Jurassic World Evolution 3 rzadko kiedy stawia nas pod ścianą. Gdy finanse zaczynają się chwiać, tytuł niemal zawsze podsuwa nam pomocną dłoń (w postaci np. lepiej płatnych zadań dodatkowych). Często brakuje realnego wyzwania.

Podobnie płytkie jest zarządzanie personelem naukowym. Co prawda badacze mają swoje cechy i umiejętności, które wpływają na koszty i czas operacji, ale ich rozwój szybko staje w miejscu. Ciekawiej wypada drzewko badań, które nadaje rytm kampanii, choć czasami potrafi zirytować sztucznymi przestojami.

Zarządzanie gośćmi jest nieco lepsze - różne typy budynków przyciągają inne grupy (rodziny, turystów, inwestorów), a trendy rynkowe wpływają na popularność gatunków. T-Rex to zawsze magnes, ale jeśli akurat panuje moda na welociraptory, warto się dostosować.

Drugim poważnym zgrzytem jest interfejs użytkownika. Twórcy próbowali go ulepszyć i poniekąd się to udało, ale tu i ówdzie wciąż bywa toporny i nieintuicyjny. Łatwo zgubić się w gąszczu zakładek i podmenu, zwłaszcza gdy park znacząco się rozrasta. Przyzwyczajenie się może zająć dłuższą chwilę. Szczególnie, jeśli będziecie - jak ja - bawili się na padzie (grę dostałem w wersji na PlayStation 5).

Technicznie, poza interfejsem, jest świetnie. Gra jest stabilna, płynna i doskonale zoptymalizowana, nawet gdy na ekranie dzieje się dużo. Drobne błędy nie psują ogólnego, bardzo pozytywnego wrażenia.

Frontier wreszcie zamknęło krąg. Po latach eksperymentów seria znalazła swoją najlepszą formę: jest swobodniejsza, żywsza i bardziej spójna. Naturalna reprodukcja, potężny edytor i lepsza sztuczna inteligencja zwierząt stanowią stanowczy krok naprzód w - nomen omen - ewolucji. Oczywiście, wady wciąż są - ekonomia jest zbyt banalna, a interfejs prosi się o zaprojektowanie od nowa - ale pomimo tego to najlepszy rozdział w historii tej serii.

To gra dla cierpliwych strategów, którzy wolą obserwować powolny rozwój ekosystemu niż nerwowo optymalizować zyski. Jeśli kochasz dinozaury i zawsze chciałeś poczuć się jak opiekun rezerwatu, a nie dyrektor zoo, będziesz zachwycony.

Jeśli szukasz dynamicznego city-buildera lub hardkorowej strategii ekonomicznej, która brutalnie karze za błędy, odbijesz się od tej gry. Gracze oczekujący szybkiej akcji i natychmiastowych rezultatów również poczują się zawiedzeni.