High on Life 2 - recenzja. Gadające gnaty bawią jeszcze bardziej

Trzy lata po premierze pierwszej części studio Squanch Games wraca z sequelem, który ma coś do udowodnienia. Nasz były bohater galaktyki jest teraz bankrutem i poszukiwanym przestępcą, a ludzkości znów grozi zagłada - tym razem ze strony międzygalaktycznego konglomeratu farmaceutycznego, który chce zamienić ludzi w legalny narkotyk sprzedawany w formie pigułek. Sprawdziłem, czy warto ponownie chwycić za gadające gnaty.

Otwarcie High on Life 2 bawi się konwencją w sposób, jakiego dawno nie widziałem. Nasz bohater, który wcześniej ocalił ludzkość przed losem kosmicznej używki, zbiera oklaski w talk-show, występuje w tandetnych programach i jeździ limuzynami. Ale sielanka nie trwa wiecznie.

Rzeczywistość uderza nas w twarz z siłą kłapiącego dziobem Gatlina. Rodzice, których z takim trudem uratowaliśmy, okazali się niewdzięcznymi, autodestrukcyjnymi lekkoduchami. Siostra rzuciła narkotyki, aby dołączyć do grupy terrorystycznej, a my lądujemy w starym domu, przypominającym raczej muzeum minionej chwały. I wtedy dzwoni Gene.

Fabuła szybko przerzuca nas z bohatera galaktyki w poszukiwanego przestępcę. Wszystko przez nową intrygę megakorporacji Rhea Pharmaceuticals, która próbuje zalegalizować wykorzystywanie ludzi jako składnika leku o nazwie Humanzapro. Naszym zadaniem - realizowanym z bazy wypadowej pośrodku niczego - jest pokrzyżowanie tych planów i likwidacja kolejnych szych odpowiedzialnych za ten proceder.

Największym zaskoczeniem High on Life 2 jest deskorolka. Twórcy dają nam ją do dyspozycji chwilę po rozpoczęciu zabawy. I ten gadżet zmienia wszystko. Model jazdy jest intuicyjny, szybki i niezwykle satysfakcjonujący. Możemy grindować po poręczach, robić kickflipy, korzystać z ramp i używać linki z hakiem bez schodzenia z deski.

Najlepiej robi się jednak, gdy łączymy jazdę z walką. Strzelaniny na pełnej szybkości przypominają najlepsze czasy serii Halo, ale podkręcone do granic absurdu. Wyobraźcie sobie, że wykonujecie skomplikowane triki, przeskakujecie z szyny na szynę, a w międzyczasie prujecie do wrogów z gadających broni i wykorzystujecie faunę otoczenia jako granaty. Liczą się pęd, chaos i refleks. Pomimo tego szaleństwa gra nie wywołuje nudności, a płynność rozgrywki jest wzorowa. W każdej chwili możemy też zsiąść z deski i walczyć tradycyjnie, tylko… po co?

Czym byłby High on Life 2 bez swojego arsenału? System walki opiera się na tzw. Gatlinach - żyjących, gadających broniach. Zaczynamy z podstawowym pistoletem i naszym wiernym, żądnym krwi nożem, ale z czasem arsenał się powiększa. Nowe pukawki zdobywamy w kluczowych momentach fabularnych, a jedną odblokujemy w bazie. Każda z nich to nie tylko inny tryb ognia (na przykład ładowany strzał czy specjalne ataki wykorzystujące "otwory" w broniach), ale też nowy kumpel z własnym charakterem.

Dialogi zmieniają się w zależności od tego, kogo trzymamy w dłoni. Bronie komentują nasze sukcesy, porażki, a nawet próby ataku na cywilów. Ponieważ nasz bohater "mówi" za pośrednictwem pistoletów, im szerszy arsenał, tym więcej opcji dialogowych i interakcji. W praktyce czujemy więź z ekwipunkiem.

High on Life 2 regularnie rzuca nas w sytuacje rodem z "Autostopem przez Galaktykę". W ciągu pierwszych godzin zdążyłem badać morderstwo w klimacie imprezy przebierańców, bawić się do upadłego z bronią przypominającą rybę czy próbować zaimponować nastolatkom trikami na desce.

Twórcy przygotowali też masę zawartości pobocznej. Znajdziemy tu automaty z pełnymi wersjami gier (jak Gourmet Warriors ze SNES-a) oraz maszynę gacha, w której wygrywamy poduszki (tak, serio). W telewizorze w naszej bazie lecą całe filmy i reklamy w stylu lat 80. i 90. Czuć tu ducha starej MTV.

Humor, choć nadal specyficzny i momentami obrazoburczy, stał się "czystszy". Jest mniej wymuszonych wulgaryzmów i negatywnych emocji, a więcej autentycznie zabawnych gagów.

Na pececie przyzwoitej klasy High on Life 2 działał bez zarzutu. Pomimo ogromnego tempa, jakie narzuca jazda na deskorolce, klatki nie gubią się, a gra wygląda o niebo lepiej niż "jedynka". Lokacje są większe, oświetlenie bardziej dopracowane, a wrogowie mają ten charakterystyczny urok, który świetnie współgra z brutalnymi egzekucjami.

Angielski dubbing trzyma wysoki poziom, a napisy (dostępne w różnych rozmiarach i z opcją personalizacji tła) ułatwiają śledzenie dialogów. Niestety gra nie ma polskiej wersji językowej - ani napisów, ani dubbingu - więc osób nieznających angielskiego w stopniu co najmniej dobrym ominie znaczna część humoru i dialogów. Z kolei muzyka i efekty dźwiękowe skrywają kilka licencyjnych niespodzianek, których nie zdradzę, aby nie psuć wam zabawy.

Squanch Games wzięło wszystko, co było średnie w pierwowzorze, wyrzuciło do kosza, a resztę doprowadziło do porządku. High on Life 2 to szalona space opera z rewelacyjnym modelem poruszania się, lepszym humorem i deskorolką, która zmienia charakter każdej strzelaniny. Gra bez Justina Roilanda okazała się nie tylko dobra, ale wręcz lepsza od oryginału. Jeśli masz abonament Game Pass, instaluj bez pytania!

Dla fanów dynamicznych strzelanek w stylu starego Halo, którzy tęsknią za humorem rodem z lat 90. i szukają gry, która nie traktuje siebie zbyt poważnie.

Dla graczy preferujących powolną, taktyczną rozgrywkę oraz dla osób, które mają alergię na "gadające" gry i specyficzny, absurdalny humor.