GRIME II - recenzja. Śmiałe ambicje, nierówne wykonanie

GRIME II stawia gracza w roli Bezkształtnego - istoty zdolnej do przejmowania kształtów i właściwości pokonanych wrogów. Studio Clover Bite, wywodzące się ze środowiska artystyczno-projektowego (założyciele mają korzenie w Tiltan School of Design), ponownie stawia na opowiadanie historii przez otoczenie: fragmenty cywilizacji wtopione w zdeformowane krajobrazy, postacie wyglądające jak ułamki zaginionego mitu, czy przestrzenie, które zdają się istnieć od wieków, zupełnie niezależnie od naszej obecności.

Brzmi intrygująco - i takie też jest. Tyle że twórcy niemal całkowicie rezygnują z bezpośredniej narracji. Fabuła istnieje, tylko rzadko wychodzi na pierwszy plan. Gra pozwala wybierać opcje dialogowe, ale te w większości nie wpływają na przebieg scen, więc wybór staje się iluzoryczny.

Prawdziwą siłą GRIME II jest mechanika pochłaniania wrogów i zamieniania ich w tzw. formy - zdolności, które można stosować ofensywnie, defensywnie lub do poruszania się po planszach. To rozwiązanie działa zarówno mechanicznie, jak i tematycznie - postać dosłownie redefiniuje się przez kolejne starcia.

Struktura przypomina najlepsze klasyki gatunku: obserwuj, angażuj, pochłaniaj, adaptuj się. Niektórzy wrogowie dają zdolności zasięgowe, inni pozwalają ogłuszać lub manipulować polem walki, jeszcze inni działają jak tymczasowe przywołania. Ten poziom zróżnicowania to rzadkość nawet w gatunku, który przyzwyczaił nas do solidnych zestawów ruchów.

GRIME II bywa trudne w sposób nieregularny i momentami arbitralny. W połowie gry nagle okazuje się, że konkretne starcie wymaga ściśle zoptymalizowanego zestawu umiejętności, a dostępny sprzęt jest za słaby dla graczy, którzy nie rozwinęli akurat tego drzewka zdolności. Grind nie jest tu ekstremalny, ale wystarczy, żeby wytrącić z rytmu - zamiast eksplorować z ciekawości, cofamy się po surowce niezbędne do kontynuowania gry.

Metroidvania z domieszką soulslike'a z natury testuje cierpliwość. GRIME II jednak kilkakrotnie przekracza granicę między wymagającym a ograniczającym. Pewne starcia zamiast zachęcać do eksperymentowania zmuszają do jednego słusznego podejścia. To psuje odbiór systemu, który w swoim najlepszym wydaniu nagradza właśnie kreatywność i improwizację.

Pod względem artystycznym GRIME II to osobna kategoria. Środowiska są surrealistyczne i przemyślane do ostatniego piksela. Organiczne struktury przechodzą w niemal malarskie pejzaże, a styl wizualny potrafi zaskoczyć. Projekt wrogów niepokoi bez popadania w nadmiar detali, a animacje sprawiają, że każde uderzenie wydaje się mieć znaczenie. Clover Bite rozumie, że najlepsza artystycznie gra to taka, przy której zatrzymujesz się w połowie korytarza i po prostu patrzysz.

GRIME II to kontynuacja, która kilka rzeczy robi lepiej niż oryginał i kilka rzeczy gorzej niż powinna. Mechanika pochłaniania wrogów i budowania własnego stylu walki to jeden z ciekawszych pomysłów w tegorocznych metroidvaniach. Z kolei krzywa trudności i powtarzalny grind potrafią wytrącić z rytmu, który w najlepszych momentach jest wręcz doskonały. GRIME II to znów gra dla cierpliwych.

Dla graczy, którzy dobrze czują się w metroidvaniach z soulslike'owym zębem i wolą samodzielnie odkrywać fabułę niż ją otrzymywać w gotowej formie. Jeśli lubicie Castlevanię, a Hollow Knight nie odstraszył poziomem trudności, GRIME II powinien wam przypaść do gustu.

Dla graczy szukających klarownej, poprowadzonej za rękę narracji lub płynnej krzywej trudności. Jeśli grind przerywający eksplorację to dla ciebie sygnał do odłożenia pada - będziesz się frustrował.