Dispatch - recenzja. Supergra o superbohaterach

Gra studia AdHoc daje nam znacznie więcej niż tylko proste wybory dialogowe. To nowatorskie spojrzenie na mitologię superbohaterską, w którym zamiast ratować świat w pierwszej linii, musisz zarządzać grupą nawróconych złoczyńców z poziomu biurowego open space'u. Tak, to prawdziwa jazda bez trzymanki.

Przez długi czas wydawało się, że formuła interaktywnych opowieści, którą niegdyś spopularyzowało Telltale Games przy okazji The Walking Dead czy The Wolf Among Us, utknęła w martwym punkcie. Studio AdHoc - tworzone przez weteranów wspomnianej firmy - udowadnia jednak, że gatunek ten potrzebował nie emerytury, a mądrej ewolucji.

Dispatch, zamiast serwować kolejną generyczną historię o ludziach w trykotach, stawia na budowanie własnej tożsamości. Osadzona w autorskim uniwersum opowieść klimatem uderza w tony bliskie serialowi Niezwyciężony (Invincible). Jest dojrzale, krwawo, często wulgarnie, ale przede wszystkim - niezwykle ludzko.

Głównym bohaterem Dispatch jest Robert, znany szerzej jako Mecha Man. Nie posiada on nadludzkich mocy. Jego siła wynika z zaawansowanego kombinezonu, będącego dziedzictwem superbohaterskiej rodziny. Wszystko sypie się w momencie nieudanej próby dopadnięcia mordercy ojca. Robert kończy z gruzem zamiast zbroi, pustym portfelem i brakiem perspektyw.

Los rzuca go na stanowisko dyspozytora w firmie wynajmującej herosów "na telefon". Pod opiekę dostaje zespół wyrzutków - byłych superzłoczyńców, którzy z różnych, często nieoczywistych powodów, próbują wyjść na prostą. To przejmujący obraz człowieka, który musi zdefiniować siebie na nowo, gdy znikają blask fleszy i potężny pancerz.

Prawdziwa siła Dispatch tkwi w tym, że autorzy w końcu wprowadzili mechaniki czyniące z tego tytułu pełnoprawną grę, a nie tylko seans z okazjonalnym klikaniem.

Gameplay opiera się na trzech filarach. Pierwszy to klasyczne interakcje i wybory pod presją czasu. Warto zaznaczyć, że decyzje mają tu realne przełożenie na fabułę. W pewnym momencie musisz zdecydować, kogo wyrzucić z zespołu, co trwale usuwa daną postać z dalszych etapów opowieści. Nawet błahe pytania o wracają do ciebie później w najmniej oczekiwanych momentach.

Drugi filar to serce produkcji - panel dyspozytorski. Kiedy Robert siada przed monitorem, otwiera się mapa miasta usiana wezwaniami. Twoim zadaniem jest wysyłanie odpowiednich ludzi do konkretnych zadań. Musisz analizować, czy dany problem wymaga dyplomacji, surowej siły, czy może niesamowitej prędkości. Wybory bywają trudne, ponieważ zasoby ludzkie są ograniczone, a czas płynie nieubłaganie. Każda udana akcja zapewnia punkty statystyk dla twoich podopiecznych, pozwala odblokować ich unikalne zdolności i budować relacje wewnątrz grupy. To angażująca pętla strategiczna, która mogłaby funkcjonować nawet jako oddzielny produkt.

Trzecim elementem jest minigra hakerska. Robert wspiera zespół zdalnie, włamując się do systemów bezpieczeństwa. Choć zaczyna się niewinnie - od przesuwania awatara po liniach - z czasem zmienia się w wymagającą łamigłówkę logiczną. Musisz operować ładunkami elektrycznymi, zapamiętywać skomplikowane sekwencje i neutralizować systemy obronne. Wszystko to dzieje się w trakcie dynamicznych scen akcji, dzięki czemu czujesz się jak integralna część zespołu wsparcia, a nie tylko bierny obserwator wydarzeń na ekranie.

Pod względem audiowizualnym Dispatch to arcydzieło. Graficznie przypomina wysokobudżetowy serial animowany, a praca kamery i reżyseria scen sprawiają, że nawet momenty przestoju ogląda się z ogromną przyjemnością. Co ciekawe, twórcy pozwalają ci zdecydować, czy chcesz brać udział w sekwencjach zręcznościowych (quick-time events), czy wolisz skupić się wyłącznie na narracji i wyborach.

Równie dobrze wypada udźwiękowienie. W rolę Roberta wcielił się Aaron Paul (Jessie z serialu Breaking Bad) i słychać, że włożył w tę kreację całe serce. Partneruje mu plejada gwiazd dubbingu, w tym Laura Bailey oraz Matt Mercer. Obsada jest gęsta od znanych nazwisk. Chemia między postaciami jest wyczuwalna w każdym dialogu przez radio, dzięki czemu buduje się niesamowita więź z tymi poturbowanymi przez życie ludźmi.

Scenarzyści AdHoc Studio wykazali się genialnym wyczuciem rytmu. Przez całą grę (film?) balansują między dramatem a komedią. Dispatch potrafi być niezwykle zabawne, zwłaszcza gdy wyśmiewa realia pracy w nowoczesnych biurach. Przeniesienie superbohaterskich realiów w ramy korporacyjnych procedur okazało się strzałem w dziesiątkę. Postacie są wielowymiarowe. Obserwowanie ich rozwoju i wzajemnych interakcji daje mnóstwo satysfakcji.

AdHoc Studio stworzyło dzieło wyznaczające nowe standardy w kategorii przygodówek narracyjnych. Dispatch to genialny miks dojrzałego scenariusza, świetnie napisanych postaci i niespodziewanie głębokich mechanik strategicznych. Dzięki rewelacyjnej obsadzie głosowej i odważnemu podejściu do tematyki superbohaterów otrzymaliśmy tytuł angażujący od pierwszej do ostatniej minuty. Po ukończeniu go mam ochotę na powtórkę.

Dla fanów dojrzałych opowieści superbohaterskich, którzy szukają w grach czegoś więcej niż bezmyślnej akcji. To pozycja obowiązkowa dla wielbicieli dawnego Telltale, spragnionych ewolucji znanej formuły.

Dla graczy oczekujących czystego symulatora walki i otwartego świata, gdzie liczy się głównie zręczność. Mogą się od niej odbić osoby uprzedzone do dużej liczby dialogów oraz specyficznego, biurowego humoru.