Code Vein II - recenzja. Dusza w pustym świecie

Minęło ponad sześć lat od premiery pierwszego Code Vein. W 2019 roku gra była ciekawą, choć nieidealną, odskocznią od dominacji FromSoftware - soulslike w estetyce anime, który miał własną tożsamość. Dziś, w 2026 roku, rynek wygląda zupełnie inaczej. Elden Ring odniósł spektakularny sukces, sprzedał się w dziesiątkach milionów egzemplarzy i otworzył gatunek na masowego odbiorcę. A to uruchomiło istną taśmę naśladowców.

Mimo wszystko Bandai Namco postanowiło dać fanom kontynuację. Trzeba przyznać, że niespodziewaną. Pytanie brzmi: czy Code Vein II zdołało unieść ciężar własnych ambicji i wybić się w tłumie? Odpowiedź, niestety, jest bardziej skomplikowana, niż można by sobie życzyć.

Największą i zarazem najbardziej bolesną zmianą w Code Vein II jest przejście z liniowych, powiązanych ze sobą lokacji na w pełni otwarty świat. Inspiracja jest oczywista - to ukłon w stronę Elden Ring. Problem w tym, że tam, gdzie gra FromSoftware czaruje tajemnicą, skalą i artystyczną wizją, Code Vein II… wieje pustką.

Twórcy oddają nam do dyspozycji motocykl, byśmy sprawniej pokonywali rozległe połacie terenu. Rzeczywiście jest on niezbędny, ale nie dlatego, że świat jest pełen atrakcji, lecz dlatego, że jest boleśnie nijaki. Lokacje sprawiają wrażenie, jakby powstały z generycznych zasobów, a oprawa graficzna wydaje się przestarzała o co najmniej dwie generacje. Zniknęła gdzieś gotycka, mroczna atmosfera oryginału. Zastąpiły ją nijakie krajobrazy, które nie zachęcają do eksploracji. To świat zaprojektowany na siłę, bez pomysłu i - co widać gołym okiem - bez odpowiedniego budżetu.

Na PlayStation 5, nawet w trybie wydajności, gra regularnie gubi klatki, a tekstury w niskiej rozdzielczości kłują w oczy. Odkrywanie sekretów czy pomniejszych lochów zmienia się przez to w obowiązek, a nie przyjemność.

Na szczęście, gdy już przebijemy się przez skorupę przeciętnego świata, odkrywamy, że serce Code Vein II bije we właściwym miejscu. Mowa o systemie walki i rozwoju postaci, który jest nie rozbudowany, lecz wręcz monumentalny.

Fundamentem, podobnie jak w pierwszej części, są Blood Codes (kody krwi) - swego rodzaju klasy postaci, które determinują nasze statystyki i umiejętności pasywne. Rozwijamy je, zacieśniając więzi z postaciami niezależnymi. To jednak dopiero wierzchołek góry lodowej. W Code Vein II do dyspozycji mamy siedem typów broni - do znanych mieczy jednoręcznych i dwuręcznych, halabard, młotów czy bagnetów dołączają szybkie Twin Blade (podwójne ostrza) i zdalnie sterowane Rune Blade (runiczne klingi).

System uzupełniają Jails (dosł. "więzienia" - ekwipunek na plecach, następca Blood Veils z pierwszej części), pozwalające wysysać z wrogów Ichor, czyli energię potrzebną do aktywacji zdolności. Nowością są także Boosters (wzmacniacze) oraz potężne Bequeathed Formae - specjalne ataki pozwalające przywołać dewastujące bronie, takie jak gigantyczny łuk czy topór bojowy.

Wszystko to składa się na system, który dla miłośników tworzenia buildów i optymalizacji postaci będzie prawdziwym rajem. Liczba kombinacji jest oszałamiająca i zachęca do wielogodzinnych eksperymentów. Niestety, ma to swoją cenę: próg wejścia jest niezwykle wysoki. Menu jest nieintuicyjne, a mnogość opcji może przytłoczyć każdego, kto nie jest weteranem gatunku.

Sam system walki to klasyka gatunku soulslike: zarządzanie wytrzymałością, uniki, parowanie i zbieranie Haze (tutejszego odpowiednika dusz), który służy do awansowania i ulepszania ekwipunku. Kluczowym elementem, odróżniającym Code Vein od konkurencji, pozostają towarzysze.

W Code Vein II możemy wezwać sojusznika do pomocy (tryb Summon) lub go zasymilować (tryb Assimilation), aby zyskać potężne bonusy statystyk i walczyć w pojedynkę. Kompan nie tylko aktywnie walczy i odwraca uwagę bossów, ale w razie naszej śmierci może nas jednorazowo wskrzesić. Ta mechanika znacząco obniża poziom trudności, dzięki czemu gra jest bardziej przystępna.

Zwykłe starcia rzadko stanowią wyzwanie, a prawdziwy test umiejętności przychodzi dopiero podczas walk z bossami. Ci na szczęście w większości są dobrze zaprojektowani - wymagający, wieloetapowi i satysfakcjonujący.

W przeciwieństwie do enigmatycznych historii znanych z gier FromSoftware, fabuła Code Vein II jest podana wprost, za pomocą licznych przerywników filmowych i dialogów. Nasz bohater - łowca wampirów, który budzi się z amnezją - zostaje wplątany w intrygę ratowania świata przed kataklizmem zwanym Odrodzeniem. Kluczem do sukcesu okazuje się podróż sto lat w przeszłość, która pozwoli wpłynąć na losy dawnych herosów.

Historia jest dokładnie tym, czego można oczekiwać po grze stylizowanej na anime. Sporo zwrotów akcji (jedne przewidywalne, inne całkiem zgrabne), patosu i postaci zbudowanych na znanych kliszach - to tak w wielkim skrócie. Nie jest to opowieść, która zostanie ze mną na długo, ale spełnia swoje zadanie - stanowi solidne tło dla rozgrywki i motywuje do dalszej gry. Możliwość wpływania na przeszłość i odblokowywania różnych zakończeń to miły dodatek.

Code Vein II to gra rozdarta. Z jednej strony mamy w niej fantastycznie głęboki i satysfakcjonujący system rozwoju postaci oraz solidną, dynamiczną walkę. Z drugiej strony ten znakomity rdzeń osadzono w fatalnie zaprojektowanym, pustym i technicznie niedomagającym otwartym światem. Próba dogonienia czołówki gatunku okazała się dla twórców pułapką, która pogrzebała artystyczną spójność i atmosferę znaną z pierwszej części. W efekcie otrzymaliśmy grę z dobrymi fundamentami, ale te dobre fundamenty to za mało.

To tytuł dla weteranów pierwszej części oraz graczy, którzy w RPG-ach cenią nade wszystko swobodę tworzenia buildów i eksperymentowanie ze statystykami. Jeśli jesteś w stanie przymknąć oko na przestarzały i nudny świat, znajdziesz tu dziesiątki godzin dobrej zabawy.

Zdecydowanie nie jest to tytuł dla nowicjuszy w gatunku soulslike, których może przytłoczyć skomplikowany system progresji. Odradzamy go również graczom, dla których eksploracja i odkrywanie fascynującego świata są równie ważne co walka.