Ghost Keeper - pierwsze wrażenia. Powrót do taktycznego straszenia

Ghost Keeper zadebiutował w lutym i od pierwszych minut jasno rozkłada akcenty. Nie dowiesz się tutaj, kim jesteś ani dlaczego twoim przeznaczeniem jest nawiedzanie posiadłości - gra po prostu mianuje cię nowym Opiekunem Duchów i daje robotę do wykonania. Twoje zadanie jest proste, klarowne i przy tym satysfakcjonujące: odzyskać konkretne przestrzenie, wypędzając z nich irytujących śmiertelników. Gra nie narzuca dylematów moralnych ani jedynej słusznej ścieżki. Budzisz lęk i wyganiasz żywych, gdzie pieprz rośnie - to tyle.

Wybory z kategorii "straszyć czy zabijać" to oś, wokół której Ghost Keeper buduje każdą misję. Możesz być subtelnym duchem doprowadzającym ludzi do obłędu albo bezlitosnym bytem, który po prostu ich eliminuje. Gra nie ocenia cię za okrucieństwo ani nie nagradza przesadnie za spryt - daje narzędzia i patrzy, jak je wykorzystasz. Dzięki temu każdy poziom zamienia się w "piaskownicę grozy", w której testujesz granice wytrzymałości psychicznej (lub fizycznej) swoich ofiar.

Każdy podległy ci upiór czy bestia ma unikalne zdolności - inne dla ducha przejmującego zmysły, inne dla demona ciskającego przedmiotami - a mechanika wręcz prowokuje do ich łączenia. Śmiertelnicy mają swoje rutyny, ścieżki, którymi się przechadzają, i określone progi strachu. Twoim celem jest powolne, metodyczne wpędzanie ich w paranoję. Kiedy ofiara zaczyna kwestionować każdy usłyszany dźwięk, wiesz, że wykonujesz dobrą robotę. Każdy poziom to osobna łamigłówka z unikalnym układem pomieszczeń i własnym zestawem słabości do odkrycia.

Twórcy zaimplementowali system aktywnej pauzy, który wyraźnie zmienia rytm rozgrywki, zbliżając ją do klasycznych strategii taktycznych typu Shadow Tactics czy Desperados. Zatrzymujesz czas, planujesz kolejkę rozkazów dla kilku duchów jednocześnie, wznawiasz i patrzysz, jak wybucha kontrolowany chaos. W trakcie testów właśnie te momenty - zatrzymaj, zaplanuj, patrz - powtarzałem najchętniej. To zdecydowanie najlepiej zaprojektowany element Ghost Keepera.

W grze pojawia się Bractwo - organizacja łowców duchów, która sprawia, że zabawa w boga nie staje się zbyt trywialna. Kiedy się pojawia, musisz przebudować cały plan działania. Jeśli jej członkowie cię dorwą, czeka cię "wyssanie" (skojarzenia z pewnymi filmami o pogromcach duchów są jak najbardziej na miejscu) - i to zanim zdążysz zareagować. Musisz więc planować z wyprzedzeniem. Możesz próbować ich ominąć, wystraszyć lub zabić, jeśli twoja konfiguracja sił na to pozwala. Brutalna siła rzadko bywa skuteczna.

Wiktoriańskie lokacje tętnią życiem (o ironio). Skrzypiące podłogi, historycznie adekwatne rekwizyty i architektura wnętrz naturalnie sprzyjająca organizowaniu zasadzek - wszystko to buduje gęsty klimat. Animacje duchów i potworów są zróżnicowane - w kilku godzinach testów żaden ruch nie powtórzył się na tyle często, żeby zacząć razić.

Ghost Keeper, mimo statusu early access, działa zaskakująco stabilnie. Podczas testów nie napotkałem żadnych krytycznych błędów ani problemów z wydajnością. A zawartości znajdziesz na tyle dużo, że nie poczujesz się jak posiadacz wersji demo. Twórcy zaś mają komfort skupienia się na rozbudowie mechanik.

Ghost Keeper to strategia z pomysłem i solidnymi fundamentami. Swoboda w planowaniu, eksperymentowaniu i ponoszeniu porażek jest jej największym atutem, a Bractwo pilnuje, żeby ta swoboda nie zamieniła się w nudne pastwienie się nad żywymi. Łowcy duchów nie pozwalają zapomnieć, że jesteś intruzem, a nie panem sytuacji. Na pełny werdykt przyjdzie czas po wyjściu z wczesnego dostępu. Jednak moje pierwsze wrażenia są jak najbardziej pozytywne.