Perceptum - wrażenia. Kiedy własne zmysły stają się największym wrogiem

Jest pierwsza w nocy. Siedzę w słuchawkach przed monitorem, a jedynym źródłem światła w pokoju jest trupioblada poświata płynąca z ekranu. Właśnie ukończyłem demo Perceptum - horroru, o którym nie mówi się tak wiele, jak powinno. Co prawda serce powoli wraca już do normalnego rytmu, ale wciąż mam to dziwne wrażenie, że gdy tylko mrugnę, coś w moim pokoju zmieni swoje położenie. Cały ten efekt twórcy osiągają za pomocą lustra i pary przycisków na klawiaturze.

Perceptum to projekt dwóch braci, którzy postanowili udowodnić, że do przerażenia gracza nie potrzeba hord zombie ani nieskończonych litrów krwi. Wystarczy psychologia i pomysłowe wykorzystanie technologii. Wcielamy się w medium i trafiamy do fotorealistycznej przestrzeni, która na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajnym domem, ale szybko orientujemy się, że logika tego miejsca jest całkowicie wypaczona.

Centralną mechaniką jest… lustro medium. Zapomnij o pistoletach czy latarkach z nieskończoną baterią. Lustro to twoje jedyne narzędzie interakcji ze światem. Patrząc w jego taflę, widzisz "drugą stronę" - ukryte przejścia, napisy na ścianach, których nie ma w rzeczywistości, czy sylwetki, które stoją tuż za waszymi plecami (choć w świecie realnym pokój wydaje się pusty). To wywołuje paranoję szybciej, niż zdajesz sobie z tego sprawę. W końcu boisz się patrzeć w lustro, ale jednocześnie wiesz, że tylko ono daje szansę na odnalezienie dalszej drogi.

Jeszcze bardziej nowatorskim elementem, który sprawił, że autentycznie bałem się odłożyć słuchawki, jest mechanika zamykania oczu. Brzmi absurdalnie - gra wideo, w której masz nic nie widzieć? A jednak. W Perceptum naciśnięcie klawisza powoduje zaciśnięcie powiek bohatera. Obraz znika, a z ciemności wyłania się audio 3D - zrealizowane precyzyjnie do tego stopnia, że słyszysz kierunek, z którego dochodzą kroki, i odległość dzielącą cię od źródła dźwięku. Dopiero w ciemności słyszysz szepty, które wskazują drogę, albo kroki czegoś zbliżającego się z drugiego końca korytarza. Ta chwila całkowitej bezbronności, gdy polegasz tylko na słuchu, sprawia, że fizycznie wstrzymujesz oddech.

W Perceptum nie walczysz. Jesteś obserwatorem, detektywem w sferze sacrum i profanum. Każda zagadka wymaga skupienia, a twórcy nie prowadzą cię za rękę. Tutaj strach wynika z niewiedzy i poczucia, że jesteś gościem w miejscu, które cię nie chce.

Perceptum wygląda bardzo dobrze. Otoczenie miejscami jest niemal fotorealistyczne, co tylko potęguje grozę. Twórcy sięgnęli po technologie Lumen i Nanite w sposób wręcz bezczelny. Oświetlenie jest dynamiczne i fotorealistyczne do tego stopnia, że kurz unoszący się w snopie światła wygląda jak nagrany kamerą, a nie wygenerowany przez silnik.

Gra - szczególnie jak na niskobudżetowy projekt na Unreal Engine - jest też bardzo dobrze zoptymalizowana. Na dobrej klasy pececie (absolutnie nie na konfiguracji high-endowej) mogłem sobie pozwolić na zabawę na najwyższych ustawieniach i w stałych circa 40 klatkach na sekundę.

Demo Perceptum trwa około 40 minut i przez cały ten czas nie daje ani chwili na oddech. Twórcy tworzą gęstą atmosferę, ale potrafią też przestraszyć dobrze umiejscowionym jump scarem. Gameplay bazujący na podręcznym lusterku i mechanice zamykania oczu - w połączeniu ze znakomitym obrazem i dźwiękiem 3D - to jedna z ciekawszych rzeczy, na jakie trafiłem w ostatnich latach w horrorach. Czekam na pełną wersję i liczę na 3-4 godziny podwyższonego tętna.