Nie bójmy się AI w grach. Dla małych zespołów to wielka szansa

Wystarczy wspomnieć o tłumaczeniach przez AI, by natychmiast podniosły się głosy sprzeciwu. W internecie niezwykle łatwo znaleźć zagorzałych obrońców czystości języka, którzy z pełnym przekonaniem twierdzą, że tekst od maszyny to potwarz dla odbiorcy i absolutna profanacja. Piszą gniewne posty, wystawiają negatywne recenzje, zapominając o jednym drobnym szczególe.

Większość niezależnych twórców w momencie premiery balansuje na granicy opłacalności. Zlecenie pełnej polonizacji to dla nich wydatek po prostu niemożliwy do udźwignięcia. Deweloperzy w małych biurach - często pracujący po godzinach - stają przed brutalnym wyborem: wydać grę wyłącznie po angielsku albo zaryzykować bankructwo, opłacając profesjonalnych tłumaczy.

Krytycy zdają się nie dostrzegać ekonomicznej rzeczywistości, w której każdy mały zespół dysponuje budżetem wielkiego wydawcy. Taka postawa to nierzadko czysty egoizm ludzi przekonanych, że rynek kręci się wyłącznie wokół ich wysokich wymagań.

Zbudowanie rozbudowanego RPG-a lub skomplikowanej strategii wymaga stworzenia potężnej bazy dialogów, opisów przedmiotów i wpisów do dziennika. Mówimy tu o objętości kilku grubych powieści. Biura wyspecjalizowane w lokalizacji liczą sobie konkretne stawki za każdą stronę przeliczeniową, do czego dochodzą koszty testów lingwistycznych.

Niezależne studio musi wybierać między opłaceniem serwerów, czynszem a przetłumaczeniem swojego dzieła na język używany w jednym europejskim kraju. Z reguły wygrywa ten o największym zasięgu.

Skutek? Bez wsparcia AI wybitne produkcje (weźmy choćby pierwsze z brzegu, ostatnie premiery, jak Esoteric Ebb czy Zero Parades: For Dead Spies) lądują na polskim rynku wyłącznie w oryginale. Fani strategii czy erpegów doskonale znają ten ból, gdy odpalają ciekawy tytuł, po czym grzęzną w gąszczu specjalistycznego słownictwa. Koszty ludzkiej pracy są ogromne i musimy wreszcie zaakceptować rynkowe realia.

Nikomu nie opłaca się ponosić strat dla garstki graczy w Polsce. A już tym bardziej tych ze znacznie mniejszych krajów, jak Słowacja, Estonia czy Dania. A dzięki sztucznej inteligencji producenci mogą tanio przetłumaczyć swoje gry nawet na tak niszowe języki, jak bośniacki czy islandzki. Oczywiście to samo tyczy się innych kontynentów niż Europa.

Angielski to niby standard, ale spójrzmy na to z perspektywy mniejszych miejscowości. Nie każdy gracz w naszym kraju swobodnie operuje obcą mową na poziomie pozwalającym śledzić polityczne intrygi czy zawiłe opisy zaklęć. Starsi fani cyfrowej rozrywki oraz osoby grające po prostu dla wieczornego relaksu szybko rezygnują z zabawy. Brak polskich napisów skutecznie zamyka im drogę do wirtualnych światów i to właśnie oni najwięcej tracą na wojnie wytoczonej AI.

Translatory mogą błyskawicznie dostarczyć im zrozumiały tekst - może z drobnymi potknięciami stylistycznymi, ale w pełni wystarczający do zrozumienia fabuły. Wykluczanie tysięcy użytkowników tylko dlatego, że tłumaczenie nie ma certyfikatu jakości od wybitnego filologa (z całym szacunkiem dla filologów!), jest po prostu absurdalne.

Przeciwnicy nowych technologii uwielbiają udawać, że tradycyjne lokalizacje zawsze są nieskazitelne i pełne polotu. Pamięć bywa jednak wybiórcza. Widzieliśmy już dziesiątki fatalnych polskich wersji stworzonych przez żywych, omylnych tłumaczy. Literówki, ucięte zdania i wypowiedzi pozbawione sensu zdarzały się w wysokobudżetowych hitach przez całe dekady.

Dzisiejsze modele językowe radzą sobie z kontekstem i gramatyką nieporównywalnie lepiej niż jeszcze kilka lat temu. Nie rzucają już suchymi kalkami z darmowych translatorów. Potrafią zachować spójność nazw własnych i odpowiedni ton.

W przypadku niszowych gier dylemat wcale nie polega na wyborze między wybitnym artystą słowa a sztuczną inteligencją, tylko między akceptowalnym maszynowym przekładem a koniecznością grania ze słownikiem w ręku.

Warto dostrzec w oprogramowaniu szansę, a nie kolejne zagrożenie. Dla małego dewelopera wygenerowanie roboczej polonizacji przez AI to groszowe sprawy w skali całego budżetu. Nawet jeśli taki tekst wymaga później korekty (którą w wolnym czasie może przeprowadzić zaangażowany pasjonat lub… ulepszona za jakiś czas wersja AI), ta najgorsza, czarna robota jest już wykonana.

W ten sposób dziesiątki świetnych gier niezależnych mogą w ogóle zaistnieć w świadomości polskich odbiorców. Narzędzia maszynowe nie kradną pracy wykwalifikowanym tłumaczom - ci specjaliści i tak by tego zlecenia nie dostali, bo twórców zwyczajnie na nich nie stać. Algorytmy wypełniają pustkę, której nikt inny nie mógł zagospodarować z przyczyn czysto finansowych.

Nie ma co kręcić nosem. Maszynowe przekłady otwierają drzwi, które dla wielu graczy pozostawały dotąd zamknięte. Dają szansę na poznanie świetnych historii osobom bez perfekcyjnej znajomości języka obcego. Zamiast kręcić nosem na sporadycznie źle odmieniony rzeczownik, cieszmy się, że mniejsze produkcje wreszcie mogą "mówić po polsku". Lepiej grać z poprawnym tłumaczeniem od algorytmu, niż patrzeć z żalem na kolejny wspaniały tytuł, który przechodzi nam koło nosa.